De hulpverlening besteedt aandacht aan de relationele en onderliggende problematieken waarmee het gezin te maken heeft. De concrete aanmeldingsproblematieken zijn meestal signalen en/of oplossingen voor meer onderliggende problematieken. In onze hulpverlening ten overstaan van gezinnen willen we zicht krijgen op deze problemen en willen we hieraan werken in functie van 'duurzame veranderingen'.

De pedagogische en sociale begeleiding van het gezin is eveneens een belangrijk gegeven in de thuisbegeleiding. Het spreekt voor zich dat, zonder de relationele problematieken uit het oog te verliezen, er veel aandacht zal besteed worden aan de pedagogische en sociale problematieken van het gezin.
Afhankelijk van de probleemsituatie, de verwachtingen van het gezin, verwachtingen van de verwijzer, de verwachtingen van derden en de inzichten van de thuisbegeleidingsdienst zullen er andere accenten gelegd worden in het hulpverleningsaanbod.
Een greep uit de mogelijkheden:

• bevorderen van sociale vaardigheden
• aanbieden van pedagogische oplossingsmodellen (leeftijdsadequaat handelen, consequent handelen in tijd, streven naar eensgezind ouderschap, schoolbegeleiding, enz…)
• verwerven van vaardigheden die betrekking hebben op administratie (VDAB, mutualiteit, kinderbijslagfonds…) geldbeheer (budgetteren, leningen, bankverrichtingen...) huishouden (onderhoud, voeding…) enz… dit meestal in samenwerking met andere diensten en hulpverleners
• begeleiden en ondersteunen van de contacten met het ruimere sociale netwerk (school- en studiebegeleiding, tewerkstelling, vrijetijdsbegeleiding, kinderopvang van kleuters en lagere schoolkinderen…) Naast school, werk en vrije tijd zijn de contacten met de onmiddellijke buurt, de familieleden en met verschillende voorzieningen van belang voor de hulpverlening (OCMW, VDAB…).

Bij crisismomenten kan een intensievere begeleiding aangewezen zijn. Verhoging van de begeleidingsintensiteit zowel naar kwaliteit als naar feitelijke inbreng zal in bepaalde gevallen noodzakelijk zijn. In crisismomenten kan er ook samengewerkt worden met andere hulpverleningsvormen (crisisinterventie, opvanggezinnen…).

Naast de fundamentele gezinsproblemen, de pedagogische en de sociale problematieken kunnen ook materiële en praktische problemen een rol spelen in het gezin.
Vaak leggen die problemen een zodanige hypotheek op het gezinsfunctioneren dat het opnemen van die problemen in de hulpverlening noodzakelijk is (huisvesting, financiële toestand van het gezin…). In het hulpverleningsaanbod willen wij voor deze problematieken heel nauw samenwerken met andere diensten en hulpverleners en op die manier kan de positie van de thuisbegeleider duidelijk afgelijnd en bewaakt worden.

In het hulpverleningsaanbod is het belangrijk om ten overstaan van de verschillende problematieken een 'evenwichtige' en een 'consequente' houding te ontwikkelen. Thuisbegeleiding is geen hulpverlening die 'gedropt' wordt bij cliënten en die op korte termijn 'resultaten' kan boeken. Indien we er blijven van uit gaan dat probleemgedrag een signaal maar ook een oplossing is, dan dienen we er ons voor te hoeden 'zomaar' te bewegen in gezinnen.
Vertrekkende vanuit een analyse van het gezinsgebeuren proberen we te komen tot specifieke doelstellingen die allemaal verbonden zijn met elkaar en die allemaal invloed kunnen hebben op elkaar.